حل 66[ شصت و شش] سئوال دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٧٥ - آسمانهاى هفتگانه از نظر قرآن وتحليل آن بطور بى سابقه

نمود.

" اول" اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً (ابراهيم ٣٢) ...

" دوم" أَمَّنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ أَنْزَلَ لَكُمْ مِنَ السَّماءِ ماءً (نمل ٦٠) يعنى آفريد آسمانها و زمين را و از آسمان باران فرستاد.

اگر محل نزول باران از اجزاء آسمان اول مى‌بود شايد اين تعبير بهتر نبود بلكه مناسب‌تر اين بود كه گفته مى‌شد، آفريد آسمانها و زمين را و از آن آب فرستاد، باصطلاح ادبى عدول از ضمير باسم ظاهر بايد دليل مغائرت در معنى باشد، اگر چه در مقام ممكن است عدول مذكور معلول توسط كلمه (الارض) و غيره باشد.

و شايد آيه‌اى كه در فصل دوم نقل شد هم بتواند به مطلب كمك كند يعنى محل نزول باران را غير از آسمانها بدانيم و آن آيه اين بود (وَ السَّحابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ) اگر خواننده محقق باين مقدار اعتماد نتواند، البته كه بداخل بودن محل نزول باران در آسمان اول هم نمى- تواند اطمينان پيدا كند زيرا گفته نمى‌تواند كه آسمان در در آيه اول اين فصل‌ (ثُمَّ اسْتَوى‌ إِلَى السَّماءِ) شامل تمام فضاء باشد كه از بالاى سر ما (محل پرواز پرندگان) شروع مى‌شود